historia
W starożytności ziemie dzisiejszej Austrii zasiedlili Celtowie. W I wieku p.n.e. zostały podbite przez Rzym. Między VI a VIII wiekiem zaczęli tu przybywać Słowianie i Bawarowie. W roku 803 tereny te podbił Karol Wielki i utworzył z nich Marchię Naddunąjską. Zapoczątkowało to chrystianizację kraju. Od roku 976 (nazwa została zmieniona na Marchię Wschodnią) ziemiami rządzili margrabiowie z rodu Babenbergów (do roku 1246). W roku 1156 Austria stała się jednym z księstw Rzeszy niemieckiej jako lenno cesarza niemieckiego. W roku 1276 przeszła we władanie Habsburgów. Od tego czasu jej historia związana była ściśle z władcami tej dynastii (od 1438 do 1806 r. przyjmujących tytuł królów i cesarzy rzymsko-ruemieckich). W XTV wieku Habsburgowie rozszerzyli granice państwa o Karyntię, Krainę, Tyrol, Bryzgowię, Triest, a w wyniku zawieranych małżeństw dynastycznych objęli swoim panowaniem w późniejszych wiekach także Czechy ze Śląskiem, Węgry, Belgię, Mediolan i Neapol. Po podziale dynastii na dwie linie, hiszpańską i austriacką, w 1556 roku Habsburgowie austriaccy skoncentrowali się przede wszystkim na ekspansji w Europie Środkowej oraz na obronie przed Turkami. Najazdy tureckie skończyły się wraz ze zwycięstwem Jana III Sobieskiego pod Wiedniem w roku 1683. Głównym rywalem Austrii walczącym o wpływy w Europie była w tym czasie Francja. Po wygaśnięciu w 1740 roku austriackiej męskiej linii Habsburgów na tronie zasiadła Maria Teresa, która cztery lata wcześniej poślubiła Franciszka Lotaryńskiego. Małżeństwo Marii Teresy z Franciszkiem I dało początek dynastii habsbursko-lotaryńskiej, która rządziła Austrią do roku 1918. W roku 1740 doszło do wojny o sukcesję (1740-1748), w której Francja sprzymierzyła się przeciwko Austrii z Prusami, Bawarią i Hiszpanią. Po stronie Austrii stanęła Anglia. Maria Teresa zachowała tron, ale utraciła Śląsk na rzecz Prus. Dalsze osłabienie państwa przyniosły wojny z Francją (1792-1795), chociaż w tym czasie Austria uzyskała zdobycze terytorialne w wyniku udziału w dwóch rozbiorach Polski (I i III). W roku 1804 Franciszek I przyjął dziedziczną godność cesarza Austrii. Przywrócenie pozycji mocarstwowej zawdzięczała Austria zręcznej polityce księcia Klemensa von Metternicha, ministra spraw zagranicznych, a następnie kanclerza Austrii, twórcy hegemonii Austrii w Związku Niemieckim. Z jego inicjatywy w 1815 roku Austria zawarła z Rosją i Prusami tzw. Święte Przymierze, mające na celu obronę istniejącego porządku politycznego w Europie. Konserwatywna polityka Metternicha i wprowadzenie przez niego rządów policyjnych spotkało się z oporem ludności. W latach 1848-1849 wybuchło na Węgrzech powstanie zwane wiosną ludów. Mimo że powstanie upadło, Metternich musiał ustąpić. Osłabiona powstaniem Austria poniosła klęskę w wojnie z Francją (1859), a następnie z Prusami (1866) i bezpowrotnie straciła dominującą pozycję w Niemczech. Musiała także szukać porozumienia z Węgrami, co doprowadziło do powstania monarchii Austro-Węgier (1867-1918) z cesarzem Franciszkiem Józefem jako królem Węgier. W I wojnie światowej Austro-Węgry brały udział po stronie Niemiec. Po klęsce Niemiec i upadku dynastii Habsburgów proklamowano w roku 1919 republikę (Republika Austriacka), w której skład weszły ziemie niemieckojęzyczne, to znaczy państwo w dzisiejszych granicach. Po utracie dawnych ziem i bogactw naturalnych Austria osłabła ekonomicznie, co stało się powodem narastania konfliktów społecznych. Rządy austrofaszystów (od 1932 roku) doprowadziły do włączenia kraju przez Hitlera (Anschluss) do III Rzeszy (popartego w plebiscycie przez większość ludności). W roku 1945, po zakończeniu wojny, przywrócono republikę, a kraj podzielono na cztery strefy okupacyjne: amerykańską brytyjską, francuską i radziecką. W roku 1955 podpisano z państwami okupacyjnymi traktat
o odbudowie niezawisłej i demokratycznej Austrii. Na mocy tego traktatu przywrócono Austrii suwerenność, a parlament austriacki uchwalił ustawę konstytucyjną o wieczystej neutralności.